przerwa

" Serce miałem jakby wszędzie naraz. "

Ostatnio nie czuję się najlepiej, a posty piszę tylko dlatego, aby były. - błąd. Niczego nie przekazują.
Ani ja niczego nie przekazuję. Na chwilę obecną, sądzę ,że na jakiś czas muszę zawiesić bloga.
Może na dłużej, może na krócej, po jakimś czasie wrócę. Ale teraz uważam ,że najlepszym wyjściem będzie odpoczynek. Nie chcę usuwać tego, co już zostało napisane, więc zostanie. Dla wspomnień.
I może dla mojej własnej poprawy. Tak więc do zobaczenia, mam nadzieje ,że za niedługo. !

Shima.

nie radzę sobie

Rzeka nie zastanawia się nad tym, że ktoś cisnął w nią kamień. Płynie dalej swoim własnym korytem. A jeśli kamień jest zaskakująco duży, po prostu znajduje sposób by go ominąć. 

Wcale nie obraża się na świat..

Ale we mnie ? Za dużo tego było we mnie, przelało się. 

Rzece nikt się nie dziwi, gdy wylewa, a człowiek jest słabszy od rzeki.

I czasem ma prawo, nie dawać sobie rady ze wszystkim.. .

plener

" Ktoś wie gdzie jesteśmy ? - Gdzieś w Polsce. "

To pewne.

Plener się zaczął. Nie chcę jechać :C 

Nasz kierowca przypomina meksykanina. 

Autokar jest mały i nas jest mało. 

Do zobaczenia za dziesięć dni.. . 

Wściekam się, a moja wściekłość jest bezsilnością.

Roznosi mnie cały dzień, z powodu i bez powodu, zastanawiam się gdzie jest sprawiedliwość na tym świecie, bo nie jestem w stanie jej znaleźć. Dokąd zmierzam ? nie wiem, ale gubię się już na starcie.
Wiem to tylko gorszy dzień, minie. Zastanawiam się, czemu cierpią ci ,którzy nie zasługują, niewinne zwierzęta, osoby, które nic nie zrobiły, niczym sobie nie zasłużyły, jedyne czego chcą to żyć, a cierpią. Gdzie jest sprawiedliwość.. na pewno nie ze mną.

mieszane przemyślenia

Dobroć to też siła, choć tak często wygląda na słabość.

Ciężko jest, w tym roku wszystko wydaje się inne, nic już nie jest takie same, i chociaż chciałabym czasem powrócić, pochodzić tymi samymi ścieżkami co kiedyś, z tymi osobami, nie mogę. 

Nie tyle co nie mogę, po prostu nie potrafię, bo czuję ,że już nas poróżniło.

Wszystko, szczególnie czas. Tęsknię, szczególnie za momentami, kiedy naprawdę byłam szczęśliwa.

A gdybym mogła cofnąć czas, parę rzeczy zrobiłabym inaczej, nie tyle co zrobiła, o ile odważyła się zrobić coś więcej, aby to wszystko zatrzymać. Odważyłabym się ,żyć inaczej..

Goodbye summer.

Muszę niedługo zacząć w końcu swoje życie, zanim umrę z nudów lub frustracji.

Luksusem jest wolność wyboru. Praca z  przyjemnością i  praca dla przyjemności.

Bezstresowe życie. Spełnienie osobiste. 

Podróże do nowych miejsc, zwiedzanie świata. (...)

Luksusowe życie to po prostu nieprzegapione życie.

Nie tracąc nadziei trzeba powoli rozplątywać zasupłane nitki.
Choćby sprawa wyglądała beznadziejnie, zawsze gdzieś znajdzie się jakiś luźny koniec.

Cieszę się i jednocześnie trochę żałuję, że wróciłam do domu. Wakacje dobiegły końca, znów mamy pierwszego września i znów trzeba zacząć szkołę i siedzieć tam do późna. Ale jestem szczęśliwa, że znów mogę spędzać czas z moją kotką. Więc w sumie chociaż jest trochę minusów, jest nieco plusów, dla takich małych radości warto żyć.

Małe przełomowe błyski szczęścia, niby nic, ale jednak wszystko. ♥

I'm back

Dłuższa perspektywa często pokazuje, że coś tracąc, także coś zyskujemy. Nigdy nie należy od razu zakładać, że spotkało mnie nieszczęście, bo w ten sposób od razu księgujemy sobie coś jako katastrofę i utrwalamy w sobie tożsamość pechowca i nieszczęśnika.

Wysiadając z pociągu, postawiłam nogę poza białą liną peronu, w jednej ręce trzymając dużą ciężką szarą torbę, a w drugiej czarny polar i nie lubianą przeze mnie różowo szarą kurtkę, obładowana, doszłam do wniosku, że wcale nie było tak źle, że może to nie były wcale takie najgorsze wakacje.

Oczywiście coś straciłam i coś zyskałam.. może musiało tak się stać, żebym przeszła kolejną lekcję. 

Przeszłam kawałek za ławki, odwróciłam się i puściłam torbę na ziemię, stając już na wprost pociągu ogarnęła mnie nostalgia i poczułam narastająco lekko kłujący smutek, na myśl ,że kolejne wakacje dobiegają końca. Znowu. Za szybko. Spojrzałam na ruszający pociąg, który coraz szybciej się oddalał i rozpędzał, aż pojawił się na końcu horyzontu, gdzie potem z błyskiem zniknął, tak szybko jak się pojawił i tak szybko jak zaczęły się wakacje, a skończyły. Westchnęłam, rzuciłam ciche "do zobaczenia", wiedząc ,że za rok będzie inaczej.
Nie będzie już tak samo, znów będę starsza o rok.. znów zaczną się wakacje i znów się spotkamy.. 

step towards changes

Be so good that they can't ignore you

Mój blog właśnie po to powstał. Ale tak bardzo zajęłam się, aby codziennie coś było, że zapomniałam, po co w ogóle go stworzyłam. Dla zmiany. Mojej zmiany. 

Aby odważnie chwytać życie. Nie bać się robić to o czym marzę, czy czego chcę. Tylko robić to co myślę, że powinnam. Po to go stworzyłam. A teraz czuję, że pora to zacząć.
I nie bać się, bo czas upłynie, a potem będzie się tylko żałować. A tego mam już dość.
Pora zrobić pierwszy krok ku zmianom.  

Dawaj dawaj. . do przodu z uśmiechem dasz radę.;)

"Jeżeli wytrzymujesz ten ból to nie jest twój limit" 

Nikt nie czuje naszego bólu. Nikt nie czuje za nas. Dopóki im tego nie powiemy.
Inni ludzie nie będą wiedzieć jak my się czujemy, w jakim stopniu nas coś dotyka. Nie czują tego.
Nikt nie wie w jakim stopniu nas coś dotyka, nie czują tego bólu.. dopóki tego nie powiemy.

Kiedy jechałam na rowerze, doskonale wiedziałam, że nikt kogo mijam nie widzi tego jak mnie coś boli, kiedy co jakiś czas muszę nacisnąć na pedał, nikt nie wie jak w środku coś co jakiś czas zaczyna rozrywać mi plecy i z kłujacym bólem rozprzestrzenia się, promieniuje na moją nogę. Doskonale wiedziałam ,że tylko ja tak się czuje, że jedynie ja wiem w jaki sposób to boli. A ludzie ,których mijałam, widzieli tylko zwykłą dziewczynę jadącą na rowerze, nie zdając sobie z niczego sprawy. 

Widzieli tylko zwykłego człowieka, tak jak ja widziałam zwykłych ludzi.

Jechałyśmy na Studzieniec już pod wieczór, miły starszy mężczyzna, w biało-czerwonej koszulce w kratkę, przejechał obok nas, obok mnie i mojej mamy i rzucił  z uśmiechem " Dobry wieczór ". Z przyjemnością odpowiedziałam, a gdy tylko przejechał trochę do przodu, odwrócił się i na drogę rzucił; "Dawaj dawaj. . " Wtedy zrozumiałam, że nie ważne co, powinnam poruszać się tylko do przodu. Szybko. Nigdy nie patrzeć do tyłu i po mimo wszystko jechać dalej. 

not apologize for feelings. not apologize for the truth.

Nigdy nie przepraszaj za to co czujesz. To jak przepraszanie za bycie prawdziwym.

Kiedy w radiu padły słowa jakiejś kobiety " nie boi się powiedzieć nie" zrozumiałam jedną ważną rzecz, za co mam przepraszać ? za to jak się czułam ? nie. nie przeproszę.
Jeżeli nie potrafisz znieść mnie ,kiedy jestem najgorsza, nie zasługujesz na mnie kiedy jestem najlepsza. Za uczucia się nie przeprasza. Uczucia, czasem trzeba starać się zrozumieć, szczególnie drugiej osoby. Nie żądać przeprosin. . tylko nauczyć się pojąć to jak czuje się drugi człowiek.

be happy ?

Aby być szczęśliwym człowiekiem nie należy się martwić o to co będzie,

 ani rozmyślać o tym co było. 

Trzeba żyć chwilą.

I look forward to coming back

Nie mogę się doczekać powrotu, a w szczególności zaktualizowana zaległych postów, ponieważ bawienie się w wysyłanie zdjęć przez telefon obecnie jest naprawdę okropne przez tak słabe połaczenie z internetem :C

dreams are sometimes strange, but they say a lot.

Dzisiejszej nocy nie mogłam spać po skończeniu oglądania filmu " dziewczyna z marzeniami" o 01:04 starałam się usnąć, ale nic to nie dało, potem, gdy w końcu udało mi się usnąć, obudziłam się jeszcze parę razy o 2.. 3. .  reszty nie pamiętam. Miałam chore sny. Śniło mi się ,że jakiś gruby chłopak na działkach pomógł mi uciec przed jakimś mężczyzną, starałam się jechać na rowerze, ale nie mogłam uciekać, ponieważ było mi przez chwilę ciężko jechać, i jechałam w takim męczącym "zwolnionym tempie".. tak czy inaczej, film polecam.

czas zacząć nowy dzień

Mogę zmienić w moim życiu wszystko, co chcę. 

Ale wiem, że nie da się zmienić wszystko na raz.  

Powoli. Po kolei. Małymi krokami.

Dzisiaj zmienię jedną małą rzecz.

Nigdy nie sądziłam , że pisanie na telefonie, może być takie ciężkie i męczone, ale czego mogłam się spodziewać z tak słabym zasięgiem jaki tu jest. Ciężko jest mi patrzeć na to, jak to miejsce uległo zmianie. Kiedyś było tu tak żywo, dziś jakby wszystko tu wymarło.. ale pora wziąść się w garść i nacieszyć jeszcze resztkami tych wakacji ~ do boju, do dzieła walczymy, nie ma co ! :D

more positive

Jadąc pociągiem nie miałam najlepszego humoru. Ogarniały mnie negatywne myśli, a ból pleców dokuczał. I choć nadal uważam ,że to będą najgorsze dwa tygodnie, to postaram się bardziej skupić się, nie na tym czego nie mam, ale na tym co mam. Postaram się myśleć bardziej pozytywnie, oraz nie szukać na siłę ludzi wokół mnie, którzy mogą mnie uszczęśliwić, muszę nauczyć się robić to sama. A przede wszystkim muszę nauczyć się znosić siebie samą. Muszę dojść do porozumienia i zaakceptować siebie. Samoakceptacja, a przede wszystkim dojście do ładu wewnątrz siebie.

~ Pozytywne nastawienie zmienia wszystko.

    

chcę wracać

Aktualnie siedzę teraz w pociągu i kieruje się na północny -wschód , a mianowicie na Mazury. Zapowiadają się dwa tygodnie męki, nie przeszkadza mi brak dostępu do telewizora czy stałego dostępu do internetu. Tylko tam po prostu oprócz ładnych widoków nie ma co robić. Dzisiejszy dzień nie zapowiadał się idealnie, od rana męczyły mnie bóle w plecach , które nieszczęśliwie promieniowały na moją nogę, na szczęście jakimś cudem teraz mi to przeszło.

There's a storm going on inside you, and nobody will hear it

Złapałem się na nieustannym powracaniu do przeszłości,

 z której tak silnie chciałem się wynurzyć - dopiero niedawno doszło do mnie,

 że można się wynurzyć nie zapominając, a pamiętanie nie musi być duszeniem się.

Nie wiem jak mogę się dopasować do świata, do którego nie pasuję...
niektórzy mówią ; " Jesteś dorosła i musisz sobie z tym radzić. "  A ja zapytam Jak ?
Niektóre rzeczy zostają. 
Przeszłość może przytłaczać, jest to cząstka nas ,która doprowadziła nas do tego, kim oraz jaką osobą obecnie jesteśmy i sprawiła kogo mamy obok siebie, a kogo nie. Nie da się uniknąć tęsknoty, 
nie da się uciec, czasem nie da się jej wypłakać, ponieważ będzie, ponieważ zostanie. 
Zawsze będziemy tęsknić, za kimś kogo nie ma obok nas. Za tym co minęło.
Czasem gdy nie da się nic zrobić, wystarczy przestać myśleć, po prostu pozwolić rzeczą się zdarzać. 

it's time to do something

Wierzę jednak w piękne i dobre dłonie.

 W palce, które delikatnie odejmują od serca strach. Chcę wierzyć.

Po czterech godzinach rysowaniach, moja praca stanęła w miejscu, ale i tak progres, zaczęłam coś robić, postanowiłam wrócić trochę do rysowania. Wszystko dzięki mojemu znajomemu z Chin, znowu zaczęłam to lubić. Dziś byłam u lekarza, ponieważ mam powiększony węzeł chłonny, jutro będę miała pobranie krwi, a moje szczęście dziś nie zna granic, ponieważ do tego spuchło mi oko, i znów kuleję. 

Dobrych wiadomości stało się zadość. ლ(ಠᗝಠლ) ~ how is it even possible ?

odpust

Dzisiaj przez przypadek udało mi się wybrać, a raczej zabrać z babcią na odpust, ponieważ trzeba było jechać po zastrzyki dla kota. Babci udało się znaleźć dla mnie bransoletkę, która trafiła mi w gust. A potem trochę pochodziłyśmy, a nawet zdążyłyśmy na mszę. 

niesamowita historia Celsy z Bali

Silnymi nie są ci, który nie mają wątpliwości, lecz ci, którzy ciągle zadają sobie pytanie:

 co jest słuszne? 

Oto prawdziwa potęga.

Dengeki Daisy - manga

Ta historia, którą dzisiaj przez przypadek zobaczyłam, przypomina mi prawię historię mojego kota, którego niedawno znalazłam, tylko nie wiem jeszcze jak się zakończy. Ale, miejmy nadzieje ,że dobrze. Trzeba być naprawdę silnym człowiekiem, aby umieć pomóc, a szczególnie wiedzieć kiedy, należy tej pomocy udzielić. 

nadrabiam po zmianach

Z życiem jest tak, że potrafi się nieoczekiwanie zmienić wciągu jednego dnia, obrót o 180 stopni i wszystko jest zupełnie inne. To właśnie mnie się przydarzyło, wciągu zaledwie kilku dni, wszystko uległo zmianie, na szczęście prawie na dobre, może nie dla wszystkich, ale jednak. Od pięciu dni, w naszym domu zagościła nowa członkini rodziny, a mianowicie mała kotka, która powoli dochodzi do siebie, po jej urazie. Dlatego ostatnio trochę zaniedbałam bloga, ale w najbliższym czasie postaram się pouzupełniać, to co działo się w poprzednich dniach, czasem tak bywa, że zmiany następują tak szybko, że nie jest się w stanie opanować otaczającego chaosu. 

znajduję kota - ona odmienia moje życie a ja jej (publikacja 25.10.16r)

" Nie wiesz co robić - rób dobro. " 
Wszyscy, wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu, liczymy na to, że zdarzy się coś niemożliwego.

Dzień jak co dzień. Niby zwykły dzień ,a zmieni moje życie o 180 stopni. 

Od tego właśnie momentu zmieni się moje życie. W zależności od mojej decyzji.. Mojego Wyboru. Spróbować, czy poddać się na starcie ? Co zrobię ? Co zamierzam zrobić ? 

Nie wiem dlaczego, ale decyduje się nie poddać. 

Ale sądzę, że to już los zdecydował wcześniej przede mną, a ja tak naprawdę, nie miałam wyboru.

Bo i tak nie postąpiłabym inaczej. Nie mogłabym. 

Ten wpis miałam dać właśnie tego dnia, bo właśnie w tym momencie zmieniło się moje życie. 

Ale odkładanie sprawiło ,że wstawiam go trzy miesiące później, a mianowicie dziś 25 października. 

Ale postanowiłam opublikować to właśnie w ten dla mnie cenny dzień. 

Tak więc cofnijmy się, do 19 lipca 2016 roku..  

Szłam z mamą na rowery, dzień jak co dzień, nic nowego, to samo, tylko ,że wakacje. 

Rano przemknęło mi coś przez myśl, fajnie by było coś znaleźć, jakiegoś zwierzaka czy coś. 

Niby nic nie znacząca myśl, ale jednak, zaświtała przez kilka ulotnych chwil. Minęła. 

A teraz powoli zbliżał się wieczór i jak zwykle szłyśmy na rowery. Wsiadam, odpycham się od ziemi, i powoli mknę przed siebie, gdy nagle, przez zwykły przypadek, coś kazało mi spojrzeć na prawo.. Patrze, biała plama, przejechałam kawałek.. jakaś magiczna siła kazała mi się zatrzymać, kazała mi wrócić. Rower z hukiem ląduje na ziemi, moja mama się zatrzymuje, a ja podbiegam do ciemnozielonych krzaków i widzę zwierzaka. Dostrzegłam kota, wyglądał jak nieżywy, był mały i prawie cały biały, w niektórych miejscach miał czarne łaty. Podnoszę go i w tym momencie on otwiera swoje piękne wielkie nieziemsko brązowe oczy i patrzy na mnie. A ja się waham.

Zamyka oczy. A ja się waham. Przecież widzę ,że go to boli. Źle się czuje. 

A odkładam go, słucham mamy, ale tylko przez chwilę.

Jednak serce nakazuje mi inaczej, staję się nieposłuszna.

Biorę go z ziemi i biegnę z powrotem na działkę, i wszyscy w tym momencie stają się na mnie źli.

Za to co zrobiłam. A ja ? Ja czuję się dumna. Szczęśliwa i nieposłuszna.

Ale w końcu czuję się jak człowiek. Dumna ,że jestem w stanie pomóc.

Raz na jakiś czas, zdarza się, czasem przez zwykły przypadek, że jesteśmy w stanie odmienić los. 

Jeśli tylko się na to odważymy.

Trzy miesiące temu. 

Leżała w krzakach, (wyglądała na rzuconą w te krzaki) i ciężko oddychała, wyglądała strasznie,

postanowiłam się uprzeć i ją zabrałam, pojechaliśmy do weterynarza. Kolejka była ogromna, a czasu wydawało się coraz mniej. Nagły przypadek, na szczęście ludzie pozwolili nam wejść. Okazało się ,że prawdopodobnie pogryzł ją pies, ale niezaprzeczalne jest też to, że maczał w tym ręce i człowiek. Dowiedzieliśmy się ,że jest to stosunkowo młoda kotka, weterynarz ocenił ją na jakieś trzy miesiące, a przy okazji nie dawał jej szans na przeżycie, a wręcz zaproponował, aby ją uśpić. Moja odpowiedź oczywiście nie. Ja postanowiłam jeszcze zaczekać. Wysłano nas na prześwietlenie. Po modlitwach, aby prześwietlenie okazało się w miarę pozytywne dowiedziałam się ,że nie ma przerwanego rdzenia kręgowego i zachowała czucie w nogach. Wróciliśmy na kroplówkę i zastrzyki. Pod koniec wykończona, dowiedziałam się, że ta noc zadecyduje o jej życiu. Co bardzo mnie zmartwiło. Czułam się jak w kiepskim dramacie, o komicznym zakończeniu. Wiecie, ten moment kiedy pytasz "Co gorszego może mnie spotkać?"
A wtedy zaczyna padać deszcz..

Dacie wiarę ? Przeżyła i ma się dobrze. Jedynie ma problemy z załatwianiem się ponieważ trzeba jej pomagać. Ale to nic, nieważne, bardziej obchodzi mnie to że przeżyła. 

W ciągu paru dni, już zaczęła wstawać, bardzo bolało mnie, kiedy widziałam, jak czołgała się tylko na przednich łapkach, nie zdając sobie sprawy, z tego dlaczego nie może podnieść tylnich.

Brała zastrzyki, miała już kroplówki, odkąd ją znalazłam 

codziennie zdarzało się ,że nawet po dwa razy chodziłam z nią do weterynarza. 

Wiem ,że niekiedy zdarzają się cuda, że koty wstają, i po czasie zaczynają normalnie funkcjonować bądź prawie, tylko potrzebny jest czas. Starałam się nie poddawać, choć czasem patrzenie na nią naprawdę mnie bolało ,ale starałam się nie poddawać.

I nie poddałam się z dnia na dzień nauczyłam się być dzielniejszą i odważniejszą dla niej. 

Ponieważ z dnia na dzień, zaczęłam ją mocnej lubić, aż w końcu pokochałam. Taką jaka jest.

Stała się częścią mojego życia, a ja jej. 

Zaakceptowałam to. Po czasie przestałam zauważać niektóre rzeczy. A na dzień dzisiejszy, czyli 25 października 2016 roku ma się dobrze, jest pełna życia, zdrowa, a co najważniejsze żywa i moja. 

A ja jej. :) 

Do tej pory to zdarzenie jest dla mnie abstrakcyjne.

Ja w ogóle nie wierzę, że mi się to zdarzyło.

facet na miarę (film)

Ogólnie komedia bardzo przyjemna, ale momentami oglądanie było trochę męczące, ale da się przeżyć, może nie jest tak zabawna jak "Agent i pół", ale ujdzie. Może w filmie do końca nie zostało wyjaśnione kilka kwestii, co bardzo mnie denerwowało, cóż bywa, zdarza się. Facet na miarę to miły film, a momentami nawet śmieszny, niestety po obejrzeniu wczorajszego filmu, przy oglądaniu tego oczekiwałam troszkę więcej, niż wychodzenia z kina tak zaspana jak zombie. Ale miło było. 

To muszę przyznać.

Najzabawniejsza komedia roku - Agent i pół ♥

Najlepsza komedia jaką do tej pory obejrzałam. Dzięki ,której powstrzymywałam się, aby nie płakać ze śmiechu, gdzie pierwszy raz słyszałam, aby sala kinowa napełniona była takim szczerym śmiechem. Zdecydowanie warto było pójść na ten film. I polecam każdemu, kto ma poczucie humoru. Obiecuję, że nie będziecie żałować, a przede wszystkim się nudzić.To był pierwszy film na który poszłam, razem z przyjaciółką nie oglądając wcześniej zwiastunu i wyszłam cała w skowronkach. Szczerze powiedziawszy nie wiedziałam co mogę się po nim spodziewać, ale zostałam całkiem przyjemnie zaskoczona, nie żałuję i z całego serca polecam każdemu. 

Historia zaczyna się jakiś czas temu, gdy gnębiony przez kolegów grubasek Bob (Johnson) zostaje przez swych prześladowców wystawiony na golasa na pośmiewisko przed całą szkołą. Pomaga mu tylko jedna litościwa dusza - najpopularniejszy w koledżu Calvin (Hart).

Po latach sytuacja się zmienia - Bob został agentem CIA, wysportowanym i świetnie wyszkolonym, a Calvin prowadzi nieciekawe życie jako zwykły księgowy. Przy okazji szkolnego zjazdu Bob nawiązuje kontakt z Calvinem i prosi go o pomoc w rozwikłaniu pewnej sprawy, w której księgowe umiejętności Calvina mogą być bardzo przydatne. Zanim Calvin zda sobie sprawę, w co właśnie wdepnął, jest już za późno i jego nieprzewidywalny nowy przyjaciel-agent wciąga go w świat strzelanin, pościgów, tajemnic - a zginąć tam można na więcej sposobów nić Calvin może policzyć.

quiet day and adorable cats

Podobno pająk oznacza nowinę, nie bardzo w to wierzę, ale jednak miło mi, kiedy tak o tym pomyślę, gdy jakiegoś spotkam. Dzisiaj szłam na działki, i spotkałam bardzo piękną parę kotów.

A dzień upłynął mi całkiem spokojnie. Oto zdjęcia z dzisiaj ;