Powoli czuć zbliżającą się wiosnę, ostatnio jest naprawdę pięknie. Obecnie teraz będę się zbierać i powoli wychodzić, bo mam na 11, szczęśliwie okazało się, że nie ma pani z polskiego. Więc idę na dwie godziny matmy, a potem jeszcze trzy inne. Także, wpadam tylko po to, aby podzielić się z wami zdjęciami, z kilkunastu minut temu, i życzyć wszystkim powodzenia. A ja tym czasem zmykam, bo zaraz będę pisać poprawę z matmy, nah. Tak więc szczęścia wszystkim w kolejnym miesiącu ! :D
Miałam masę rożnych bransoletek, ale nigdy nie byłam w stanie długo ich nosić, od sznurowanych, na ciężkie zapianie, niestety doszłam do wniosku ,że najlepsze są z koralikami, proste, łatwe i szybkie w zakładaniu jak i ściąganiu, na żyłkach, lub gumkach, czasem na metalu, różne do różnego ubrania. Myślę ,że to też idealny prezent dla każdej dziewczyny, jeżeli nie wie co się kupić, to chyba to jest najprostsze rozwiązanie. Przynajmniej zostanie na dłużej, niż kwiatki na tydzień.
Wyjście z kimś kogo się lubi ma swoją magiczną aurę, wychodzenie do kina z przyjaciółmi, czy pójście na łyżwy, jest świetnym sposobem, żeby nie tylko miło spędzić czas, ale też po prostu być razem, zacieśnić trochę bardziej więzi przyjaźni, rozluźnić się pogadać i pośmiać. O wszystkim i o niczym. Wyluzować. I przeżyć coś wspólnie, może samemu jest miło, ale w grupie jest na pewno raźniej. O sto procent lepiej.
Film piękny, wzruszający, były momenty kiedy po prostu płakałam, a kiedy wyciągałam chusteczki, moja koleżanka śmiała się, że wszyscy to robią, hah to był ten moment. Rozczulający.
Powiem ,że było bardzo przyjemnie znów się wybrać do kina, na dobry film. Szczerze, to na początku miałam wątpliwości, że może nie będzie tak dobry jak zwiastun, ale pokazał mi coś czego się nie spodziewałam aż tak na pewno. A mianowicie piękną historię.
Cieszę się ,że jest to na podstawie książki, mam nadzieje ,że w nadchodzącym czasie zdążę przeczytać. A tym czasem, trzymajcie się, jutro znowu poniedziałek, i znów trzeba wstać.
Ps. Jeżeli szukacie sensu życia, film jest dla was. Jest naprawdę przepiękny.
I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand. Zgodnie z chińskim przysłowiem ( Słyszę i zapominam. Widzę i pamiętam. Robię i rozumiem.) Głównym środkiem do osiągnięcia wyznaczonego celu będzie osobiste zaangażowanie.
1.Samotność.Samodzielna praca nad samym sobą. Indywidualizm. Możesz czasem nie zdawać sobie sprawy, z tego ,że pewne kroki czynione samemu bez pomocy innych, mogą dać ci wiele i dają. Po pierwsze, kiedy próbujesz umacniają cię. W większości rozwiązuje to wszystko, ponieważ próbowanie nowych rzeczy sprawia też ,że powoli uczysz się i nabierasz coraz to większej odwagi nie tylko robiąc niektóre rzeczy, ale ucząc się.
2. Próbowanie nowych rzeczy.(Chociaż w strachu, czy zdenerwowaniu, robienie nowych rzeczy samemu naprawdę wiele pomaga, stawianie czoła niektórym sytuacją, przezwyciężanie ich, dzięki temu wiele zyskasz)
3. Pozytywne myślenie= pozytywne życie i sprzyjanie pozytywnym zdarzeniom ♥
Słuchanie ulubionych piosenek,
4. Wiara w siebie i w swoje możliwości.
5. Dążenie docelu.
6. Akceptacja. Czasami zdarzają się błędy, bądź porażki, to jest coś co jest na początku dziennym. Nawet najlepszym się zdarzają, bez nich niczego byśmy nie wynieśli. 7.Rozmowy.Nawet nie wiesz ile dają. Przyjaciele i rodzina, znajomi, nawet ci z internetu, mogą wiele cie nauczyć, pokazać, albo pomóc. Wystarczy chcieć rozmawiać, zacząć, pytać. Uczyć się i dowiadywać.Potem próbować rozmawiać z coraz to innymi ludźmi, może nawet i z tymi, do których wstydzimy się odezwać. Z całkiem obcymi. Potem będzie coraz łatwiej.
Tak więc kolejny rok upłynął jak z bicza strzelił, ale cóż, tak to jest ,że ten czas leci. Ale nie spodziewałam się ,że będę prowadzić mojego bloga tak długo, a szczególnie ,że będę nawet mogła obchodzić dzisiaj rocznicę. Niesamowite. Faktycznie, naprawdę trzeba lubić coś robić, żeby to robić.
Wstawanie rano ma swoje plusy i minusy. Minusem jest, że jak się wcześnie nie położy, to ciężko jest wstać, i to jest mój problem, bo nawet jeśli chcę się położyć wcześniej to niestety plan zawsze nie wypala.
A plusem są piękne wschody słońca o porannych godzinach, no bo kiedy można zobaczyć tak pięknie przebijające się promienie, jak nie wtedy.
Kiedy człowiek oddala się od natury jego serce staje się twarde…
Brak szacunku dla żywych istot szybko prowadzi do braku szacunku dla ludzi - Wódz Siuksów.
Żaba. Była uważana za zwierzę wywołujące deszcz. Kojarzona była z bóstwami księżycowymi. Uważano ją za symbol życia i zmartwychwstania. Ponieważ jako mieszkanka błot była jedną z pierwszych mieszkańców świata ziemskiego wyłaniającego się z pierwotnej, wszechogarniającej wody, uważano ją za symbol płodności. Często więc bywała uosobieniem Bogini płodności. W mitologii hinduskiej, żaba podtrzymywała wszechświat. W Azji Południowo-Wschodniej wierzono, że dzięki pomocy żab można sprowadzić deszcz.W wierzeniach antycznych Greków żaby symbolizowały wyrocznie, przepowiadające przyszłość. Celtowie zaś wierzyli, że żaba włada ziemią i symbolizuje lecznicze źródła.
Na świecie jest pewna żabka, a mianowicie Kambo, która należy do najsilniejszych naturalnych antybiotyków i środków przeciwbólowych występujących na świecie i stanowi jeden z najsilniejszych naturalnych sposobów wzmacniania układu odpornościowego.
Niestety zabieg nie jest dość przyjemny, i nie do końca bezpieczny.
Nie wiem dlaczego, ale od zawsze lubiłam żaby i chyba tak mi już zostanie.
Czasami się gubię w życiu, czasami nie nadążam za życiem, bo przez jedną chwilę jest wszystko dobrze, a przez inną już nie. Przez chwile wszystko jest stabilnie, potem się chwieje, i nie wiadomo w którą stronę przewali dobrą czy złą. Czasem nawet tak się zastanawiam, czy to ze mną jest coś nie tak, czy to już tak jest. A może po prostu nie wiem jak naprawdę wyglądają relacje ludzkie. Może mam sprzeczny pogląd, może nauczyłam się spokoju i bezpieczeństwa, przez dłuższy czas stabilność i może dlatego teraz mam problem ,aby dostosować się do tego co mnie otacza.
Od poniedziałku jestem zabiegana i tak będzie wyglądać moje życie przez ten tydzień jaki i kolejny, muszę chodzić na zabiegi trwające 20 minut do szpitala, naświetlanie polem magnetycznym, albo laserem i lekkie niwelowanie bólu za pomocą prądów ? nie wiem jak się to fachowo nazywa ,ale cóż, nie nie boli, czuć lekkie mrowienie, w porównaniu z bólem przez jaki przechodziłam, to to nic.
Dlaczego ? Z powodu mojego uszkodzenia spowodowanego w wydarzeniu, które miało miejsce w styczniu tamtego roku. Tak w tamtym roku i powracającego co jakiś czas bólu, którego nie da się czasem znieść, bo przy każdym ruchu paraliżuje promieniując na nogę, musiałam brać co jakiś czas leki przeciwbólowe, choć czasem nie przechodziło nawet po nich. I tak byłam u lekarzy. Początek był taki ,że uszkodziłam się ćwicząc, coś mi chyba wtedy przeskoczyło, bo ćwiczyłam na siłę, a byłam zmęczona, ale też uparta i chciałam skończyć, niestety nie dokładnie. Teraz mi się odbija. Gdybym mogła skasowałabym rok 2016 całkowicie, tak jak skasował się na soup (jednej ze stron internetowych) .Chociaż wniósł do mojego życia nowe sytuacje, niektóre wolałabym ,żeby trwały nadal. A mianowicie, chciałabym móc chodzić bezbólowo. Amen.
P.S. W najbliższym czasie, mogę nie mieć czasu, ale postaram się pouzupełniać, a i zbliża się pierwsza rocznica bloga, a mianowicie 24 ~ szybko.
Kot Bob i ja, chociaż znów razi mnie tłumaczenie ; Kot Bob i ja ?, lepsze byłoby Uliczny kot imieniem Bob. Ale cóż, nic nie zrobię, wiele jest tytułów filmów, które albo lepiej by było zostawić w spokoju bo w oryginale, albo po prostu nigdy nie tłumaczyć, albo zrobić to jakoś lepiej ? Ale mimo to jest to piękny i wzruszający film o przyjaźni kota i człowieka, oparty na prawdziwych wydarzeniach. Historia opiera się na książce pod tym samym tytułem autorstwa Jamesa Bowena, a kot Bob zagrał w filmie samego siebie. Na zdjęciach wyżej jak i niżej jak i na filmikach z yt możecie zobaczyć tą prawdziwą nieziemską dwójkę.
A co do mojej recenzji filmu, jest po prostu piękny, nie mogę znaleźć słów, bo po prostu dawno takiego nie oglądałam, szczególnie opartego na faktach. Daje 100/10. Nie do opisania.
Ich przyjaźń i to przez co przechodzi główny bohater, jak zmaga się z życiem, problemami jak i stara. Musicie po prostu to obejrzeć, a zakochacie się tak jak i ja to zrobiłam.
Ich historia jest po prostu warta usłyszenia.
Bardzo podoba mi się ten reportaż poniżej.
A jeszcze niżej możecie znaleźć zwiastun filmu jak i dwie piosenki pojawiające się w nim.
Sam musisz sobie pomóc. Nikt cię nie uratuje, a wart jesteś uratowania.
Niby wiedziałam, że nikt mi nie pomoże kiedy naprawdę będę potrzebować pomocy, że pomóc jak i radzić zawsze powinnam umieć sobie sama. Ale, chyba dzisiaj naprawdę to zrozumiałam, naprawdę doszło do mnie, że nie mogę oczekiwać od innych tego, że będą za mnie przeżywać życie, czy coś za mnie zrobią, albo pomogą. Doszło do mnie też to ,że czekanie na cuda się nie opłaca. Zbyt dużo zmarnowałam szans, jak i zbyt dużo straciłam czasu na marzenia, zamiast na działanie czy pracę, aby osiągnąć cokolwiek z czego będę naprawdę zadowolona i dumna. Czekanie się nie opłaca, tylko ciężka praca. A dopiero wtedy mogą pojawić się cuda. Nigdy na odwrót. Pora doprowadzić siebie do porządku, pora zacząć działać. Czas żyć, tym razem na pewno i na sto procent. Nic samo nie przyjdzie, jeżeli nie wyciągnie się ręki, ani nie postawi kroku, aż w końcu zacznie się iść, biec a potem jedynie wznosić , aby osiągnąć cokolwiek, a mianowicie pomóc samemu sobie.
Od paru dni moim nowym uzależnieniem stało się słuchanie różnych parodii m.in. o Donaldzie Trumpie, hah pięknie. To jest takie piękne, że aż go polubiłam. Wszystko przez moją koleżankę ze starszej klasy ,bo pokazała mi jedną o Putinie. I tak to się zaczęło.
Niestety u mnie na drugim miejscu jest piosenka o Putinie, a potem reszta.
Miłego słuchania.
Ogień spotyka lód. Miłość spotyka nienawiść. Siedemnastoletnia Isis Blake nie była zakochana od trzech lat, dziewięciu tygodni i pięciu dni, a po tym, co wydarzyło się ostatnim razem, planuje, aby tak pozostało. Od tamtej pory schudła 39 kg, zrobiła sobie cztery fioletowe pasemka we włosach i przeprowadziła się na jakieś zadupie w Ohio, aby pomóc swojej mamie uciec od toksycznego związku. Wszystkie dziewczyny w jej nowej szkole pragną jednego – Jack’a Hunter’a, Lodowego Księcia Liceum East Summit. Gorący, jak reklama Armaniego, wystarczająco inteligentny, aby dostać się do Yale i zimniejszy, niż Arktyka, Jack Hunter nigdy z nikim się nie umawia. Oczywiście, ludzie widują go w centrum miasta z pięknymi kobietami, ale nigdy nie poświęcił on żadnej licealistce nawet odrobiny swojego czasu. Dopóki Isis nie uderza go w twarz. Jack spotkał kogoś mu dorównującego. Nagle wszystko staje się grą. Cel: sprawić, aby ta druga osoba błagała o litość. Plansza gry: Liceum East Summit. Nagroda: Coś, czego żadne z nich się nie spodziewa.
Moja opinia ? OPINIA: 10/10 !!
Książka jest niesamowita, po prostu nieziemska. Zaskakuje, i wciąga, nie da się od niej oderwać.
Uwielbiam momenty kiedy Isis i Jack są razem, miałam dreszcze jak czytałam moment na imprezie jak i wcześniej,
kiedy zabrał ją na 'randkę'. Kocham Isis, ma genialny charakter,a jej rozmowy z Jack`iem są piękne,
śmieszne i bawią mnie jak nigdy. Po prosu ubóstwiam ich razem. ♥
Genialne odzywki, niespodziewane zwroty akcji, fajna historia jak i opisy miejsc,
czuje jakbym tam była obok i patrzyła na to co robią. Niesamowite.
Dawno nie przeczytałam tak świetnej książki. Po prostu wielbię. I podziwiam.
- - -
Cytaty które do mnie przemówiły. ♥
"Jeżeli mogę być całkowicie z tobą szczery, Isis, college służy głównie piciu i płakaniu – mówi.
Wybucham śmiechem, więc znowu staje się cały służbowy.
Ale to, gdzie zdecydujesz się pójść pić i czasami płakać daleko cię zaprowadzi."
♥
"Czasami nie możemy zrobić rzeczy, które chcielibyśmy zrobić dla siebie. Czasami czekamy, aż ktoś inny je zrobi. Nie możesz tak czekać już zawsze. Musisz zlokalizować szanse sama. Ale w międzyczasie musiałem wkroczyć. " ♥
"Chcesz pójść do szkoły, która nie będzie dla ciebie żadnym wyzwaniem tylko po to,
Dawno nie mogłam dokończyć żadnego azjatyckiego,filmu ani serialu, ale tym razem udało mi się, i był to strzał w dziesiątkę. 200 pounds beauty, to piękna historia, która potrafi uświadomić, że każdy ma kompleksy, jedni większe drudzy mniejsze. Ale większość ma obsesje, film przypominał mi trochę serial Birth Of a Beauty.Który oglądałam w ubiegłym roku.
Ale muszę przyznać ,że jest piękny, doprowadza do łez.
Dzięki tej niesamowitej historii zmienił się mój pogląd na tle wyglądu.
Jest to opowieść o Hannie, czyli dziewczynie, która ma niesamowicie piękny głos, która niestety pracuje „podkładając” go pod świetnie wyglądającą Ammy, gwiazdę muzycznego show, którego producentem jest przystojny Sang-jun – obiekt westchnień Hanny. Hanna cierpi z powodu swojej tuszy, która uniemożliwia jej nawiązanie bliższej znajomości z Sang-jun. W końcu. zdesperowana, decyduje się na operację, po roku powraca. Ale czy zmieniając wygląd nie zmieni też za bardzo siebie ? Jak długo można udawać kogoś, kim tak naprawdę się nie jest ?
Dzięki temu filmowi, przy okazji znalazłam piosenkę, której szukałam wieki ♥
Jeżeli jeszcze zastanawiacie się czy wybrać się do kina na "Sing" czy też nie, powiem jedno. Warto.
Nie zawiedziecie się. Moja ocena ? 10/10
Szczerze to nie oczekiwałam wiele, ale wychodząc z kina po prostu byłam zaskoczona, nie tylko ciekawą i zabawną historią, ale muzyką, postaciami, które nie tyle co mają niesamowity wygląd jak i charakter. Ale pięknem animacji, na pewno warto zobaczyć film na dużym ekranie. Historia niebanalna. Piękna. Opowiadająca o marzeniach, przyjaźni, jak i wartości wiary w siebie, którą powinniśmy mieć, a nie jedynie wątpić. Film naprawdę jest piękny, naprawdę dobry i naprawdę warty zobaczenia. Bez wątpienia, jest prawie tak dobry jak "Zwierzogród", trzyma poziom i jest śmieszny.
Aby tylko odzyskać skradzionego kota, grupa przyjaciół postanawia przeniknąć do ulicznego gangu udając dilerów narkotyków.
Świetna komedia, jak i przyjemny film akcji, a do tego bardzo zabawna i przyjemna historia, chociaż były chyba z dwa takie momenty ,kiedy przeciągało się to co robili, a kota nie było, jakby w ogóle nie było. Ale nawet szybko to minęło, a Keanu znów został ukazany. Warto obejrzeć, chociaż nie spodziewałam się dokładnie takiego zakończenia, było nawet bardzo ciekawe, przynajmniej nie dało się przewidzieć.
Piszę to dla pewnego znajomego z Poznania, który nie tylko posłużył mi jako inspiracja do ulepszenia mojego tekstu. Ale do zauważenia tego ,że to co robimy może mieć jakieś znaczenie. Może mieć jakiś wpływ na innych. A niekoniecznie jest przez nas dostrzegane.
Chociaż takich poradników jest wiele, podstawowa zasada.
#1 Zajmij się czymś na przykład tym co lubisz robić, skup się na tym i niech cię to pochłonie. #2 Na świecie wiele osób jest samotnych, ale są szczęśliwi , dlaczego ? odpowiedź jest prosta są zajęci, dzięki czemu nie mają czasu, aby myśleć o takich rzeczach, oczywiście na pewno zdarzają się momenty, kiedy każdemu przyjdzie do głowy myśl, że jest sam. Grunt, aby to nie pochłonęło to człowieka za bardzo.. Ale, nie da się nie zamartwiać, każdy w jakimś momencie to zrobi. Ciągle szukamy siebie. Hobby i praca to jedyne co odciąga od myśli. Chociaż i tak dopadają każdego.
Osoby z ,którymi kiedyś spędzaliśmy wspólny czas, teraz pozostają jedynie na zdjęciach. A po zabawach i wspólnych rozmowach, śmiechach zostają jedynie magiczne wspomnienia. Pamiętam spędzaliśmy wtedy wspólnie prawie nieskończone chwile i choć jako dzieci, myśleliśmy całkiem inaczej, wspólne lekcje przepaliły się i zgasły na zawsze. Wspólne plany, gry i zabawy, wspólne wyjścia, uśmiechy, kłótnie i płacze. Wtedy nie sądziliśmy ,że stanie się to tak szybko, nie spodziewaliśmy się, że coś ulegnie zmianie, ale jednak przyszedł czas, zabrał wspomnienia i zabrał was. Teraz nie ma już tych samych osób ze szkolnych lat, te dzieciaki, które wspólnie razem się śmiały, przeżywały, wygłupiały, teraz zmieniły znajomych, odeszły, zmieniły się, a ich szczery uśmiech, wszystkie wtedy przyjaźnie wyblakły.
Pierwszy raz od dawna, zaliczyłam lodowisko. Bardzo mi tego brakowało, jednak nie warto porzucać swoich zainteresowań, tylko z powodu swoich załamań, braku odwagi czy po prostu lenistwa, a mianowicie odwlekania tego co się lubi na później. Bo później nie nadchodzi, później jest już zwykle za późno. Warto łapać szanse. A one są wszędzie, wystarczy umieć je dostrzec.
Wspominając trzeba wiedzieć kiedy przestać, nie powinno się przesadzać, to nie jest dobre dla zdrowia, naszej psychiki. Coś się skończyło, aby coś mogło się zacząć. To jedno zdanie zawsze mi towarzyszy i dodaje sił w ciężkich momentach. Trwanie w przeszłości nie jest dobre. Uciążliwe trwanie w niej i odtwarzanie wciąż na nowo i na nowo, nie jest dobre. Czasem trzeba coś puścić. Z czasem, da się stanąć na właśnie nogi, już wiem, że droga do skończenia wspominania jest trochę trudna. Szczególnie jeżeli uporczywie nie chcemy jej puścić. Pytanie "gdyby", albo "dlaczego", czasem nie jest najlepszym wyborem, to już się stało, teraz jest teraz, nie warto wracać, a nawet jeżeli, trzeba wiedzieć ile wspominać, trzeba wiedzieć kiedy skończyć i umieć to zrobić.
"Jak zostać kotem" historia pracoholika, biznesmena, twórcy międzynarodowego imperium wartego miliony, którego życie zawodowe jest tak stresujące, że zapomina o dbaniu o najbliższych. W wyniku niefortunnych zdarzeń pewnego dnia zmienia się w kota i sprawdza na własnej skórze,
czy zgodnie z oryginalnym tytułem filmu ("Nine Lives") koty mają dziewięć żyć.
Bardzo zależało mi ,aby wybrać się na to, do kina, ale niestety, tak odkładałam ,że w końcu nie poszłam.Właśnie skończyłam oglądać i powiem jedno, film świetny, momentami genialny, pewnie dlatego, że jest tam kot, filmy z kotami zawsze spoko. W filmie bardzo podobały mi się zawarte zachowania kotów, tematyka była bardzo ciekawa. A Christopher Walken świetnie pasuje do roli Felix`a Grant`a właściciela egzotycznego sklepu dla zwierząt. Bardzo podobała mi się jego gra aktorska. Główni aktorzy też byli dobrzy, ale w tym filmie najbardziej podobała mi się jego rola, chociaż było jej niewiele, była ciekawa, przyjemna i wesoła. Właśnie mam zamiar zabrać się za kolejny film a mianowicie Keanu, również film z udziałem kota.
Powiem tyle, spodziewałam się czegoś więcej. Ale niestety, zwiastun jest lepszy od filmu, zawiera te w miarę fajne momenty, film się dłuży, momentami przynudza, mimo ,że muzyka jest wciąż dobra, nie jest lepsza, albo raczej nie przebija pierwszej części filmu. Wszystko toczy się wokół konkursu, wciąż i wciąż, niektóre momenty były zabawne, podkreślę niektóre i niestety przy końcu, do którego ledwo dotrwałam. Komentatorzy mnie denerwowali i jak tylko sobie o nich przypominam wciąż nie mogę ich znieść, film mógłby być trochę krótszy, ale można by było sprawić ,że byłby lepszy. Nie jestem zadowolona z drugiej części, a w tym roku ma wyjść kolejna, a mianowicie 22 grudnia 2017. Aż się boje co to będzie, ale modle się ,aby przebiło dwie pierwsze części.
Beca zaczyna studia na pierwszym roku na Barden University, dołącza do damskiego chóru szkolnego
The Bellas, który startuje w zawodach a capella.
Powiem jedno warto obejrzeć, chociaż bardzo chciałabym wyciąć dwa momenty, ale cóż mówi się trudno, pewnie nie mieli lepszego pomysłu na wstęp. Bardzo podobają mi się chóry, dlatego ten film i ta muzyka bardzo mi przypasowała, jest genialna, zawsze jak jej słucham od razu poprawia mi się humor. Polecam, zwłaszcza osobą, które jeszcze nie widziały.
"Upadłem, nikt nie podał ręki, wstałem sam silniejszy.
~ Sam musisz sobie pomóc. Jeśli coś w Tobie szwankuje,
musisz naprawić to własnymi rękami."
Sam musisz podjąć decyzję. Sam musisz sobie pomóc, co najważniejsze, chcieć to zrobić.
Brzmi strasznie ? Ale, każda zmiana, każde nowe wyzwanie sprawi ,że będziemy silniejsi.
Życie nie jest łatwe nie było, ani nie będzie. Zazwyczaj użalamy się nad sobą zamiast odważyć się podjąć jakieś kroki, aby coś zmienić. Zwalamy winę, na depresję, pracę, złych znajomych, wspominamy przeszłość i martwimy się o przyszłość. A czy robimy coś w kierunku zmiany ? nie.
Czy to jest trudne ? tak. Będzie wymagać dużo pracy, czasem mniej, będzie trzeba się po prostu odważyć, na kolejny krok ku zmianie. Zapytaj siebie, o czym marzysz, co chcesz osiągnąć i po prostu po to idź, zmień siebie i zmień myślenie, wszystko można, kwestia ambicji.
Sądzę, że jestem już gotowa, aby to napisać, co prawda odkładałam to trochę, bo byłam trochę przeziębiona, ale do rzeczy !
Moje cele na 2017 rok :D
1. Nie będę się poddawać, będę wytrwałą i będę próbowała.
2. Nie będę się bała próbować nowych rzeczy.
3. Jeżeli coś zacznę to to skończę, nawet jeżeli będę narzekać, doprowadzę wszystko do końca.
4. Nie będę niczego odkładać na później. Bo potem i tak będę to odkładać i nic nie zrobię.
Wdrożę zasadę Teraz ,albo nigdy.
5. Jeżeli będę chciała coś zrobić, ale będę się bała, i będę szukała wymówki i tak muszę to zrobić.
6. Będę więcej czytać. Czytanie rozluźnia, będę mniej nerwowa.
7. Zacznę uczyć się systematycznie, codziennie angielskiego. Zacznę od 15 minut.
8. Będę bardziej zainteresowana życiem innych. Będę ciężko pracować, i wypracuję sobie znajomych. ( Może brzmi banalnie ,ale to działa )
9. Będę śmiało mówić to co myślę.
10. Będę szczera. ( ale bez przesady. )
11. Zacznę jeździć na łyżwach, rolkach itp. Zacznę robić to co kiedyś porzuciłam.
12. Codziennie poświęcę godzinę na malowanie, albo rysunek.
13. Będę odrabiać sumiennie każdą pracę domową, szczególnie z przedmiotów artystycznych.
I będę się starać.
14. Zacznę kłaść się wcześniej spać. / Żeby nie zasypiać na pierwsze godziny i być wypoczętą.
15. Znów zacznę sumiennie ćwiczyć, żeby czuć się lepiej. Minimum 10 /20 minut dziennie, aby wciąż mieć siły, aby zrobić coś innego.
16, Nie będę się smucić, będę się śmiała.
17. Wiem ,że stać mnie na więcej. Zacznę się starać. Przestanę się obijać.
Podsumowując. :
Po prostu zacznę robić rzeczy ,których się boję.
Zacznę robić rzeczy ,których unikam.
Zacznę doprowadzać rzeczy do końca.
Przestanę się bać.
Zacznę robić to co kocham i będę bardziej śmiała.
Po prostu zacznę żyć w ten sposób, jak żyłam kiedyś.
Piękny film, zawierający piękny opis na początku jak i na końcu, w jakiś sposób uczy, jak powinno pogodzić się ze śmiercią i traumą, można wziąć go jako przykład i zastosować niektóre rzeczy w życiu. Przyjemna obsada. Warty zobaczenia, w końcu byłam w stanie obejrzeć go do końca ;)
Interesująca fabuła, ciągle zaskoczenie, książka ,którą pochłania się jednym tchem. Pomimo, że czytałam ją parę lat temu, nadal ją pamiętam, pamiętam jakie wywarła na mnie wrażenie, i jakie odczucia wyniosłam po skończeniu jej. Gdyby nie moja koleżanka dzisiaj, pisząca o 'lalkach w śnie', prawdopodobnie bym sobie jej nie przypomniała i nie dodała jej tutaj, ale uważam ,że warto ją przeczytać. Jest to powieść dla młodzieży hiszpańskiego pisarza Carlosa Ruiza Zafóna będąca trzecią i ostatnią częścią cyklu Trylogia mgły. Książka ukazuję niebanalną historię Lazarus`a Jann`a ,który jest projektantem i wykonawcą zabawek żyjącym w dużej willi w Cravenmoore, w której realizuje swoje projekty. Miał smutne dzieciństwo, gdyż mieszkał z matką z demencją. Pewnego dnia matka zamknęła go i zapomniała o dziecku. Działo się to w chwili, gdy płonęła fabryka zabawek, a pożar niszczył całą okolicę. W ciemnym pokoju chłopcu ukazał się producent zabawek. Obiecał uczynić go swoim następcą w zamian za jego cień i wyrzeknięcie się miłości. Lazarus zgodził się na przedstawioną ofertę. Fabryka zabawek spłonęła i nie było żadnych wieści na temat producenta zabawek, którego uznano za zmarłego. A kilka lat później.. zaczyna się cała opowieść, którą powinniście odkryć sami..
Po obydwóch filmach, spodziewałam się czegoś więcej, ale niestety, oczekując czegoś innego, zyskałam coś innego. Nie do końca dostałam to co chciałam.
Sekretne życie zwierzaków domowych - może być, film całkiem przyjemny dla zabicia czasu, niektóre momenty były świetne, szczególnie królik, jego charakter był zabójczy. Bridget, ten mały biały piesek, czasami mnie denerwował, i chciałam niektóre momenty po prostu pominąć, ale cóż, widocznie na ten film jak i na kolejny jestem już trochę za duża.., ale mogę szczerze powiedzieć, że zabawnie pokazuje zachowania zwierząt.
W głowie się nie mieści - po interesującym zwiastunie, pamiętam jak marzyłam ,aby obejrzeć ten film, czekałam i odkładałam, w końcu dziś postanowiłam go włączyć. Zawiodłam się, momentami się nudziłam, na ten film stanowczo jestem już za duża, niektóre momenty były smutne i przytłaczały, ledwo dotrwałam do końca, Smutek jako postać, jej charakter i zachowanie bardzo mnie denerwowało, chciałam ją zepchnąć w tą przepaść, bo naprawdę była wkurzająca. Jakoś dotrwałam do końca, ale bardziej niż być jakaś zadowolona, byłam lekko przygnębiona z powodu paru momentów, które po prostu chciałam wyciąć z tego filmu. Film ok, jakoś da się przeżyć, niestety już dla młodszych dzieci niż ja, hah, ale chyba już więcej go nie obejrzę, bo chyba nie zdzierżę.
W końcu obejrzałam do końca i mogę powiedzieć, że jest genialny. Zootopia, trafia do mojej listy ulubionych filmów Disneya. Szczególnie ze względów na relacje Judy Hopps i lisa Nicka Bajera.
Ta dwójka jest wprost przecudowna razem. Podobnież ma wyjść druga część niestety dopiero w 2018 roku, mam nadzieje ,że kolejna część będzie trzymała ten sam poziom, o ile w ogóle wyjdzie, a nawet oczekuję, że będzie jeszcze lepsza. Tak więc z niecierpliwością oczekuję i ogromnie polecam. ♥
Super znów przeziębienie. Obecnie mam ponad 38°C, a wyszłam tylko ciepło ubrana z mamą na spacer. Brawo ja. Ale warto było zachorować, chociażby żeby wyjść i spotkać tak pięknego i cudownego psiaka. Mam nadzieje ,że kiedyś takiego będę miała. Prawdopodobnie czekał na właściciela, stał jak słup przed kościołem.
Na początku nie mogłam dostrzec czy to zwierze, czy coś innego jak pozostałości po fajerwerkach, a tu podchodzę, mówię mu cześć, a on machając ogonem podchodzi. Niestety nie wiem jak cię wabił, nie miał obróżki z imieniem, ale potem jak wracałyśmy już go nie było. pewnie ktoś go wziął.
Mam nadzieje ,że jeszcze go spotkam.
Tak więc obecnie dziwnie się czuje, mam dreszcze, wracam do łóżka. Znowu. :/
To co wyniosłam z całego roku i to czego się nauczyłam :
Jakoś dałam sobie radę z rzeczami ,których się obawiałam, bądź myślałam ,że nie podołam - nie było tak źle. Jednak strach ma wielkie oczy. Więc i w przyszłości też sobie dasz radę, nawet jeżeli myślisz, że tak nie będzie - mylisz się. ( Wszystko da się wytrzymać. )
Nauczyłam się ,że warto ryzykować, stawiać na swoje, i decydować o tym co tak naprawdę się lubi i po prostu to robić, nie ma w tym nic złego, i tak naprawdę faktycznie .. nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
Czasami życie pisze nieoczekiwane scenariusze, ale zawsze wszystko kończy się dobrze - no dobra, czasem prawie dobrze, ale też nie do końca źle.
Zawsze, gdy nie będziesz wiedzieć co robić, nie rób tak jak ktoś ci każe, nie w taki sposób ,aby żałować i mieć wątpliwości, po prostu rób to co uważasz za słuszne, rób jak czujesz, jak powinieneś, może to banalne.. - ale słuchaj serca.
Nigdy nie będziesz doceniać szczęścia, jeżeli nie poznasz cierpienia. Wszystko dzieje się po coś. I gdy nie zaznasz cierpienia, nie będziesz wiedzieć jak smakuje szczęście. Tak samo jest ze zdrowiem.
Każde nowe wyzwanie jest po to, aby cię czegoś nauczyć, przyjmuj je, podejmij się, zawsze wyjdziesz o jakieś nowe doświadczenie silniejsza.
Bycie samemu w jakiejś sytuacji - nie jest złe, jak ci się wydaje. Uczy cię, że dasz sobie radę sama, że wcale nie musi być ktoś przy tobie, abyś umiała postawić kolejny krok.
Nigdy nie jest za późno, nie ma czegoś takiego jak późny start, rozumiesz ?
Nie pomyl fikcji z rzeczywistością. Prawdziwe życie nie rozgrywa się w internecie.
20 sekund szalonej odwagi - rób rzeczy ,których się boisz.
Nie ma ,że boli. Trzeba iść. - żyć. Myślisz ,że nie dasz rady ? Mylisz się.
Wbrew wszystkiemu - pozytywne nastawienie zmienia wszystko.
Nie warto trzymać urazów. Nie warto się kłócić, pomimo ,że to trudne. Przyjaźń jest ważniejsza, niż chwilowa sprzeczka o głupoty.
Mów spokojnie, jeżeli ktoś krzyczy. Staraj się opanować, a wtedy druga osoba też to zrobi.
Zrozumiałam ,że strata jest nieodłączną częścią życia. Ale mimo wszystko życie jest ważniejsze.
Po jakimś czasie ból przechodzi. A złość mija. Po jakimś czasie znów wszystko wróci do normy.
Rodzina jest najważniejsza.
Nic nie zastąpi rozmów i śmiechu w prawdziwym życiu, nie tylko w internecie.
Trzeba być ostrożnym, nie tylko w życiu. Szczególnie w internecie. Ale nie należy przesadzać.
Bycie sobą nie jest niczym złym. Jesteśmy idealni tacy jacy jesteśmy i nie dajmy innym wmówić nam czegoś innego.
Bogaty przedsiębiorca Edward, przebywający w Los Angeles w sprawach służbowych, proponuje poznanej na ulicy Vivianne posadę płatnej damy do towarzystwa. Kobieta zamieszkuje z nim w ekskluzywnym hotelu. Uczy się jak być elegancką damą.
Piękny i zabawny film, przyjemni aktorzy, mam sentyment do starych filmów, a ten jest świetny.
Chociaż niektóre sceny chciałabym ominąć, uważam ,że jest naprawdę warty zobaczenia.
Plus nauczyłam się robić pierniczki. W jakiś sposób, ale są. :"D
Nie są jakieś wybitne, ale są xD Skończyłam je robić po pierwszej w nocy..
Oryginalnie, nie ? haha ;"D Dlatego dekorację trochę przyśpieszyłam..
Przystojny Ben pracuje w marketingu i wśród kolegów słynie z zamiłowania do przelotnych romansów, czyli łowienia dziewczyn i porzucania ich. Zakłada się z kumplami, że zdoła wytrzymać w związku 10 dni, co wydaje się być błahym wyzwaniem, gdyby nie fakt, że wybranka Andie Anderson będzie z konsekwencją czynić wszystko, aby się go pozbyć.
Świetny film, całą godzinę się zaśmiewałam, końcówkę skądś kojarzę, więc pewnie już go oglądałam, ale pewnie tak dawno, że nie pamiętałam. Udało mi się obejrzeć od początku. Naprawdę film warty obejrzenia, chciałabym kiedyś zakochać się w ten sposób, bardzo podobała mi się relacja głównych bohaterów.
Bardzo przyjemny, piękny film o przyjaźni. Gdzie motywem są przygotowania do ślubu, nigdy nie wiedziałam dlaczego, ale zawsze lubiłam oglądać takie filmy.
Liv i Emma są najlepszymi przyjaciółkami. Od dziecka wyobrażały sobie swoje śluby i obie marzyły o weselu w nowojorskim hotelu Plaza. Właśnie skończyły dwadzieścia sześć lat i wychodzą za mąż. Spełni się ich największe marzenie i będą żyły długo, i szczęśliwie. Albo i nie...
Najlepsze przyjaciółki, które do tej pory robiły dla siebie wszystko, postawią ceremonie na pierwszym miejscu. Zacznie się prawdziwa ślubna wojna.
Dzisiejszy specjalny dzień, bo Wigilijny minął mi bardzo pracowicie, sprzątanie, układanie książek na korytarzu, a przede wszystkim ubieranie choinki to były dzisiaj moje zajęcia. Ale najprzyjemniejsze okazało się spędzenie go wieczorem przy wigilijnym stole razem z rodziną.
Bardzo wesoło i przyjemnie, a przede wszystkim co najważniejsze razem. ♥
I tego wam właśnie życzę w ten magiczny dzień, radosnego wieczoru razem z bliskimi ;)
Dzisiejszy dzień był dzisiaj również wyjątkowy dla Miśki, mojej kotki, to były jej pierwsze święta przy choince, była bardzo zdziwiona i spodobały jej się łańcuszki i ozdoby na choince.
Więc aż zaczęła ja pacać łapką. Myślałam ,że pozrzuca bombki, albo coś w tym stylu jak moja mama opowiadała o swoim kocie, jednak każdy jest inny, i to się tyczy nawet kotów.
A przy okazji to jej dzisiejsze zdjęcie, razem z mini kotełem, który wygląda prawie jak ona. ;)
Przy okazji, od paru dni polubiła mój fotel i jak widać nie zamierza go opuszczać.
Bo przecież, żeby kogoś trzymać za rękę, trzeba swoją dłoń otworzyć.
Na to pytanie zawsze pozostaną dwie odpowiedzi i tak i nie, ale obie zawsze niepewne.
Ale ja bym to po prostu nazwała przyzwyczajeniem, kota da się przyzwyczaić do określonych zachowań, im kot młodszy tym łatwiej, w momencie kiedy jest wystarczająco młody - mały, 2/3 miesiące, kiedy tak naprawdę zaczyna poznawać świat po raz pierwszy. Gdzie zaczyna powoli uczyć się ludzi, świata, oraz ludzkich zachowań. Ale jak to mówią, koty chodzą własnymi ścieżkami, nie można od niego wymagać ,że będzie robić dokładnie to co ty chcesz i jak chcesz, kot będzie po prostu robił to co jemu się podoba, ale zobaczysz, jeżeli obdarzysz go odpowiednią opieką, miłością, i poświęcisz mu odpowiednią ilość czasu, on również w zamian nauczy cię czegoś nowego i będzie przy tobie, obdarzy cię prawie tym samym co ty jego. I uwierz mi naprawdę będzie warto.
Myślę też, że kot, który żył w cięższych warunkach, bardziej będzie doceniał to co dostanie. I nie mówię tu tylko o małych kotach, mówię o wszystkich, dużych i małych, kotach , które przeżyły straszne chwile, miały jakiś wypadek, lub nie mogą chodzić, nie mają łapki, lub po prostu bardzo cierpiały, chodzi mi tu też o zwierzaki ze schronisk, sądzę ,że gdy one również otrzymają odpowiednią ilość ciepła od człowieka, przyzwyczają się i z czasem obdarzą nas tym samym.
"Film opowiada o przygodach jego rzekomego autora, Newta Scamandra,
w nowojorskiej społeczności czarodziejów, na siedemdziesiąt lat przed wydarzeniami
opisanymi w cyklu o Harrym Potterze."
Adaptacja książki J. K. Rowling, spin-off, który rozszerza świat sagi o Harrym Potterze z punktu widzenia Newta Scamandra, magika, który zabiera się za napisanie książki o fantastycznych stworzeniach. Jest ustawiony siedemdziesiąt lat wcześniej przed nakręceniem serii filmów o młodym czarodzieju imieniem Harry.
Kiedy usiadłam już w sali kinowej razem z moją klasą wyczekując filmu, dokładnie nie wiem na co liczyłam, może na troszkę większe powiązania z serią Harrego Pottera. Ale muszę przyznać ,że oglądając film, niestety z dubbingiem, poznając to coraz dalsze fragmenty filmu oglądałam z zapartym tchem. A wręcz byłam zaskoczona, wciąż i wciąż na nowo, nie tylko samą historią, ale też bohaterami biorącymi udział w filmie, samą grą aktorską, nagłymi zwrotami akcji, których nie byłam w stanie przewidzieć, ponieważ liczyłam na coś innego, a dostawałam zupełną odwrotność tego czego tak naprawdę oczekiwałam. Film piękny momentami chciało mi się płakać, ale nie ze smutku, ze wzruszenia, z niesamowitej animacji zwierząt, których zupełnie się nie spodziewałam.
Co więcej, aktorzy mnie zaskoczyli. Niby początek taki sobie, czasem miałam wrażenie takiego jakiegoś drętwego początku i jeszcze paru późniejszych momentów, ale z czasem film ożył i stał się dla mnie genialną historią, ale nie do końca dokończoną. Brakowało mi rozwinięcia niektórych wątków. Przydałoby się również większe powiązanie z Harrym Potterem, niektóre sytuacje były po prostu ucięte, niedokończone, przez co momentami naprawdę nie wiedziałam kim są co poniektórzy ludzie. Bo po prostu się pojawiali, znikąd, bez żadnego głębszego opisu, ani połączenia co naprawdę według mnie by się przydało.
Tak samo jak przydałaby się jeszcze jedna część, żeby to po prostu nie przyśpieszać, a wszystko ładnie ze sobą zgrać, pomieścić. Opisać postacie, a przede wszystkim dołączyć wątek z przed serii Harrego, który połączy jakoś ten film z tamtą serią choć trochę. Choć trochę, żeby była zawarta jakaś przeszłość tych bohaterów z tamtymi, a nie wypowiedzenie tylko raz nazwiska Dumbledore'a.
Mimo ,że bardzo tego nie chciałam z kina wyszłam z niedosytem, jakąś pustką i chęcią po prostu "czegoś więcej." Pomimo ,że wiem ,że ten film jest całkiem odrębny niż seria Pottera nie mogłam się powstrzymać, od porównywania go choć w małym stopniu. Ale niestety magiczna seria Harrego nie może być porównywalna z czymkolwiek, bo nic nie jest w stanie zastąpić tak genialnej serii.
Nawet fantastyczne zwierzęta, choć to również piękna i ciekawa historia.
Którą myślę, że również dobrze jest poznać chociaż raz.
Tak naprawdę wydaje mi się, że nie da się dojść do końca do siebie. To zostaje. I zostanie z nami do końca. Każda strata pozostawi jakąś rysę na naszej duszy i na naszym sercu. I nie ważne czy straciliśmy bliską nam osobę, czy zwierzaka, z którym spędziliśmy piękne momenty.. Jeżeli do kogoś przywykliśmy ,a lata mijały ,a my myśleliśmy ,że to będzie trwać prawie zawsze i nie myśleliśmy, ani nie zdawaliśmy sobie sprawy, że ten czas w końcu się skończy. Ponieważ przyzwyczailiśmy się i nie oczekiwaliśmy zmiany.. trwaliśmy w złudzeniu. Oczywiście, na początku będzie bardzo boleć. Zawsze boli. Musisz pozbyć się emocji, musisz się wypłakać - możesz płakać, to nie jest nic złego. Twoim zadaniem jest to zrobić. Ból przerodzi się w łzy, niemoc w złość, a złość w niemoc.. ale po pewnym czasie uczucia zaczną mijać, przywykniesz. Poboli poboli i przestanie. Zauważysz ,że pomimo tego, że nie ma z nami bratniej duszy, wszystko pozostaje niezmienne. Musisz wstać, zjeść, wyjść. Noc. Patrzysz w niebo i widzisz ptaki, a one lecą. Znowu noc. Aż w końcu wstaniesz pewnego ranka i będziesz wiedzieć, że jest dobrze. Po prostu jest dobrze. Znowu jak co rano wsiądziesz do auta, czy autobusu, spojrzysz na ludzi dookoła, słońce zaświeci, wtedy nie odwracaj się od słońca, popatrz w słońce, uśmiechnij się. Już jest dobrze. Kiedyś znowu się spotkacie. A teraz jest twoja kolej, twoja szansa, aby wykorzystać to życie na maksa.
Osiem lat minęło jak jeden dzień, kiedy te dni przeleciały mi tak szybko, jak piasek przez palce ?
nie wiem. Przez te osiem lat wiele się wydarzyło. Coś straciłam, coś zyskałam, czegoś się nauczyłam i oczywiście czegoś z lekcji życia, nie wyniosłam, bądź nie chciałam wynieść, i być może nadal nie chcę. Tyle się wydarzyło, że nie wiem od czego zacząć. Więc jak zwykle, znów, po raz kolejny zacznę od początku.
Czasem chciałabym kopnąć Boga, jakkolwiek dziwnie śmiesznie to nie zabrzmi. Nikt nie powiedział nam ,że będzie tak ciężko, ale też nikt nam nie obiecywał ,że będzie łatwo. Gdy zaczynamy żyć, zaczynamy bez instrukcji do życia. A czasem mam wrażenie ,że czasem często ta obsługa by się przydała, choć pewnie nie każdy by ją przeczytał. Bo to tak jak z telefonami, 50% osób czyta instrukcję, a druga połowa zdaje się na instynkt i sama uczy się obsługi telefonu, gdzie po roku, albo po dłuższym okresie czasu odkrywa inne, nieznane wcześniej opcje, bądź ustawienia, czy efekty jakie do tej pory nie znaliśmy, a były prawie niby takie proste, takie oczywiste od początku. Ale jednak poznaliśmy je jednak trochę po czasie. A one istniały, i czekały ,aby je użyć. Opcje, które da się wdrożyć w życie. Gdyby właśnie życie było proste, było by coś warte ?
Interesująca fabuła, ciągle zaskoczenie, książka ,którą pochłania się jednym tchem. Pomimo, że czytałam ją parę lat temu, nadal ją pamiętam, pamiętam jakie wywarła na mnie wrażenie, i jakie odczucia wyniosłam po skończeniu jej. Gdyby nie moja koleżanka dzisiaj, pisząca o 'lalkach w śnie', prawdopodobnie bym sobie jej nie przypomniała i nie dodała jej tutaj, ale uważam ,że warto ją przeczytać. Jest to powieść dla młodzieży hiszpańskiego pisarza Carlosa Ruiza Zafóna będąca trzecią i ostatnią częścią cyklu Trylogia mgły. Książka ukazuję niebanalną historię Lazarus`a Jann`a ,który jest projektantem i wykonawcą zabawek żyjącym w dużej willi w Cravenmoore, w której realizuje swoje projekty. Miał smutne dzieciństwo, gdyż mieszkał z matką z demencją. Pewnego dnia matka zamknęła go i zapomniała o dziecku. Działo się to w chwili, gdy płonęła fabryka zabawek, a pożar niszczył całą okolicę. W ciemnym pokoju chłopcu ukazał się producent zabawek. Obiecał uczynić go swoim następcą w zamian za jego cień i wyrzeknięcie się miłości. Lazarus zgodził się na przedstawioną ofertę. Fabryka zabawek spłonęła i nie było żadnych wieści na temat producenta zabawek, którego uznano za zmarłego. A kilka lat później.. zaczyna się cała opowieść, którą powinniście odkryć sami.. 
